Kolejne schrony OPL

Poniższy tekst i fotografie są autorstwa Pana Jacka Duszyńskiego

Pan Jacek przedstawił opis i zdjęcia dwóch kolejnych schronów mieszczących się przy skrzyżowaniu ul. Daszyńskiego i Moniuszki, obok budynku na ul. Moniuszki 40-41 Rozmieszczenie obu schronów pokazano na poniższym wycinku mapy.

Obu schronom autor nadał numerację. nr 1 i nr 2

Schron Nr 1 w całości wykonano z betonu i jest w dobrym stanie technicznym. Jest usytuowany przy ul. Daszyńskiego za betonowym narożnikiem muru, przez co nie zwraca na siebie zbędnej uwagi. W jego wnętrzu znajduje się pojedyncza komora - pomieszczenie, do którego istniało do niedawna jedno wejście.

Kliknij, aby powiększyć
Ul. Daszyńskiego z widocznym z lewej strony schronem	Widok ochronnej obudowy schronu	Zamurowane wejście do schronu

Schron Nr 2, leżący przy ul. Moniuszki różni się konstrukcją jak również kubaturą. Jego wnętrze było podzielone na trzy komory. Istniały dwa wejścia, z czego jedno zostało zlikwidowane we wczesnych latach 50. Wykonany jest z cegły. Z betonu jest wykonany tylko gruby strop.

Widok ochronnej obudowy schronu przy ul. Moniuszki	Widok schronu	Widok jednego z zamurowanych wejść do schronu

Ich wejścia zostały zamurowane w ostatnim czasie (lato 2007 r.) na zlecenie ZBK. Powody takiej decyzji były trojakie: po pierwsze zbierał się w nich margines społeczny w wiadomym celu, po drugie stały się dzikimi wysypiskami, no i trzeci powód to zły stan techniczny.

Stan wnętrza schronu nr 2 przed zamurowaniem drugiego wejścia.

Odnośnie powojennej historii schronu nr 1 istnieje ciekawa opowieść z cyklu "ukryte skarby". Podobno w okresie powojennym często odwiedzali mieszkańców pokazanego na planie budynku, przedwojenni jego mieszkańcy. Często pytali o ów schron i prowadzone po wojnie prace remontowo budowlane. I pewnego razu, podczas kolejnych odwiedzin, nagle zniknęli, a w podłodze schronu pojawiła się duża dziura (częściowo widoczna na zdjęciu obok pod stosem butelek). Może ukryto tam na czas wojny jakieś dobra materialne.

Od autora strony:
Jest to nietypowy schron. Posiada małą objętość i mógł zapewnić schronienie niewielkiej ilości osób. A przecież kilkadziesiąt metrów dalej znajdowały się dwa większe typowe schrony. Może były to schrony dla mieszkańców tylko tego domu? Jest to raczej pewne, bowiem w tym domu mieszkał dyrektor Reichsbahnausbesserungswerk Öels (obecnie ZNTK) i być może 2-3 rodziny jego zastępców. Był to schron używany w godzinach wieczornych i nocnych. W godzinach pracy kadra kierownicza miała swój własny schron obok budynku dyrekcji.