Zenon Kasprzak, uczestnik wydarzenia wspomina:

– Dzięki temu, że najpierw z ziemią zetknęło się skrzydło samolotu, siła uderzenia została zamortyzowana, co uratowało nam życie, ale oczywiście nie uchroniło przed złamaniami i obrażeniami. Pierwszej pomocy poszkodowanym udziela felczer Edmund Szulc (obecnie mjr w stanie spoczynku). Natychmiast na miejscu wypadku zjawia się wojskowa sanitarka, która przewozi nas do oleśnickiego szpitala – dodaje Kasprzak.
Po ogólnych oględzinach i opatrzeniu ran zapada decyzja
o przewiezieniu rannych pilotów do szpitala we Wrocławiu. Na Placu Grunwaldzkim we Wrocławiu, karetka pogotowia z rannym por. Antoszczykiem, aby uniknąć kolizji z nieprawidłowo jadącym pojazdem wpada na torowisko tramwajowe. Niestety transportowany pilot w wyniku doznania dodatkowych obrażeń umiera.

Zenon Kasprzak po długim, kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu
i przebytej rehabilitacji wraca do służby wojskowej – niestety
z powodów zdrowotnych nie zajmie już miejsca za sterami. Po wieloletniej służbie, w 1980 roku przejdzie w stan spoczynku. Oddajmy „głos” periodykowi lotniczemu „Wiraże” z 14 grudnia 1980 roku. Rubryka „Pożegnanie z bronią” informuje: „Płk mgr inż. Zenon Kasprzak w okresie 34 lat służby wojskowej cały czas związany był ze szkolnictwem, zajmując kolejne stanowiska służbowe do kierownika cyklu profilowanego włącznie. W czasie swojej działalności dydaktyczno-wychowawczej wyszkolił liczne zastępy wojskowych specjalistów służby inżynieryjno-lotniczej. Brał aktywny udział w organizowaniu i budowaniu obecnej szkoły”