Sylwiusz Nimrod Würtemberg

Książę Sylwiusz Nimrod wirtemberski z linii Weitlingen, syn księcia Juliusza Fryderyka wirtemberskiego, od r. 1617 na Juliusburgu i księżny Anny Sabiny von Holstein-Sonderburg - urodził się 2 maja 1622 r. w Weitlingen. W 1634 r. odbył podróż po Francji, 1635 r. stracił ojca, 1636 r. studiował nauki polityczne, historię i matematykę w Strassburgu, 1638 r. służył pod sławnym wodzem, księciem Bernardem sasko-wejmarskim, po jego śmierci znalazł się na dworze księcia Ernesta saskiego w Koburgu, potem w Gotha wraz z bratem studiował matematykę i mechanikę. W 1646 r. znalazł się na Śląsku i wtedy rozpoczęły się petraktacje na temat jego małżeństwa z Elżbietą Marią córką - jedynaczkę księcia oleśnickiego.

Sylwiusz Nimrod na tle herbów Podiebradów (z lewej) i Wirtembergów. (z: www.worldroots.com/brigitte/ royal/wuert-s.htm)

1maja 1647 r. odbył się ich cichy ślub z powodu choroby księcia oleśnickiego, który przy końcu maja zmarł. W związku z tym młoda para zakrzątnęła się około szybkiego otwarcia testamentu ojca i pozyskała dla tej sprawy m.in. księcia Jerzego III brzeskiego, prosząc go na świadka.

Testament Karola Fryderyka przewidywał na następczynię Elżbietę Marię i jej męża. Dlatego książę Sylwiusz Nimrod zaczął zabiegi o przychylność cesarza, który byl zajęty formalnościami kończącymi wojnę 30-letnią. Dopiero 15 grudnia 1648 r. w Wiedniu Sylwiusz Nimrod scedował cesarzowi dobra Jevisovice i 20 000 guldenów (początkowo cesarz żądał 100.000) a 17 grudnia 1648 r. kancelaria cesarska zarejestrowała nadanie księstwa jemu, jego żonie księżniczce Elżbiecie Marii ziębicko-oleśnickiej oraz ich potomkom i to zarówno w linii męskiej jak żeńskiej (Na tej podstawie w końcu XVIII w. po wymarciu oleśnickich wirtemberczyków księstwo przeszło na książąt brunszwickich z Wollfenbuttel).

Nadanie cesarskie można było uważać za akt szczególnej łaski. Chociaż obaj ostatni Podiebradowie niemało przysłużyli się Habsburgom a ci i tak nie zrobili niczego za darmo, biorąc Jevisovice. Dnia 19 grudnia 1648 r. książę Sylwiusz Nimrod opuścił Wiedeń a 3 stycznia 1649 r. jako nowy pan wrócił do Oleśnicy. Oficjalny dyplom nadawczy kancelaria wrocławska wystawiła z datą 19 stycznia 1649 r. Dnia 26 stycznia 1649 r. książę Sylwiusz Nimrod i księżna Elżbieta Maria przyjęli od ludności akt homagialny (zobowiązanie do poddaństwa) i tak rozpoczęło się panowanie nowej dynastii.

Książę Sylwiusz Nimrod 24 kwietnia 1664 r. zatrzymał się w oleśnickiej Brzezince w nowozbudowanym domu Maurycego Kotulińskiego (potomka polskiej szlachty, wywodzącego się z Kotulina obok Toszka, później skoligaconego z królewskimi rodami niemieckimi), barona na Jelczu i tam zasłabł. Do chorego przybyła żona i synowie. W wyniku ostrego ataku, około godziny 10 rano zmarł w sobotę 26 kwietnia 1664 r. Dnia 28 kwietnia ciało księcia przewieziono z Brzezinki do oleśnickiego pałacu książęcego i 8 maja 1664 r. z książęcym ceremoniałem złożono przy krypcie książęcej kościoła parafialnego w Oleśnicy zaś 26 listopada t.r. pośród pompy z udziałem księcia Krystiana brzeskiego i licznej szlachty tam pochowano. Wreszcie 13 sierpnia 1700 r. razem z innymi zwłokami książęcymi przeniesiono szczątki Sylwiusza Nemroda do nowozbudowanej krypty z boku głównego ołtarza.

Elżbieta Maria była szczęśliwa w małżeństwie, miała 7-mioro dzieci.Po śmierci męża objęła rządy opiekuńcze w imieniu małoletnich synów. W 1673 r. księżna Elżbieta Maria sporządziła akt swej ostatniej woli. Była ostatnią z Podiebradów i jako taka miała prawo do tytułu księżniczki ziębickiej, którego już nie miał jej mąż i ich potomkowie.

Opracowano na podstawie:
Głogowski S. Genealogia Podiebradów. Gliwice 1997
Schukraft Harald Von.: Württemberg nordöstlich von Breslau: Vor 350 Jahren übergab der deutsche Kaiser einen Teil Schlesiens an einen württembergischen Herzog. Z: http://www.carlsruhe.de/