420. rocznica powstania gimnazjum oleśnickiego

Szkolnictwo oleśnickie zaczyna rozwijać się za czasów książąt
z Podiebradu. Jan Podiebrad kupuje w 1556 r. od mieszczanina niewielki dom znajdujący się przy zaułku Trzebnickim (późniejsza ul. Wrocławska)
w pobliżu rynku i w nim zakłada szkołę protestancką z łacińskim językiem nauczania i dwoma nauczycielami. Szkoła ta istniała do 1594 r.

W tym to roku 5 grudnia Karol II Podiebrad, najznakomitszy z książąt oleśnickich (którego burmistrz Oleśnicy Jan Bronś traktuje jakby nigdy nie istniał) zakłada szkołę średnią, którą nazywano przez pewien czas Gymnasium illustre. Do niej można było uczęszczać po ukończeniu jednej z szkół parafialnych. Budynek ten leżał w okolicach kościoła zamkowego.

Podczas pożaru Oleśnicy w 1730 r. budynek szkoły spłonął, a uczniowie przenieśli się na 7 lat do zamku oleśnickiego, a potem do wynajętego budynku. Okres ten trwał do 1768 r. Dzięki oleśniczanom i m.in. księciu wirtembersko-oleśnickiemu Karolowi Chrystianowi Erdmannowi na miejscu starej małej szkoły łacińskiej wybudowano przy zaułku Trzebnickim nowy budynek. W 1794 r. świętowano w nim 200. lecie istnienia szkoły.

Budynek ten był modernizowany w 1862 r. (dodano jedną kondygnację),
a od 1884 r. zaczęto wspominać o celowości wybudowania nowego budynku szkoły, gdyż on nie odpowiadał potrzebom wspólczesnego nauczania.

W 1894 r. uroczyście świętowano 300. lecie szkoły. Zachowało się z tego okresu specjalne wydanie gazety oleśnickiej Lokomotive an der Oder
z 4 października 1894 r. w którego nagłówku figurował napis Świąteczny Numer. Całość tworzył kolaż wykonany przez fotografa Maxa Herdena. Na nim widać wyrwany jakby fragment gazety spod którego wyłania się ściana frontowa gimnazjum z okresu po przebudowie w 1862 r. Niżej widać napis Oels i Gymnasium. Całość była sfotografowana i jako fotografia rozdawana uczestnikom jubileuszu szkoły. Budynek szkoły rozebrano w 1907 r., po wybudowaniu w 1903 nowego budynku przy ul. A. Mickiewicza.