Przebudowa ujeżdżalni

Przy koszarach jednostek wykorzystujących konie znajdowały się najczęściej ujeżdżalnie. Taki obiekt powstał przy koszarach jednostki dragonów, które wybudowano w latach 1872 - 1873. Do 1904 r. stacjonował w nich 1 eskadron 8. regimentu Dragonów. Potem koszary te zmodernizowano i przekazano nowej jednostce - Oddziałowi Karabinów Maszynowych nr 8 (MGAbt nr 8). Wcześniej, bo już w końcu 1903 r. zlecono zaprojektowanie i wybudowanie nowego (!) budynku ujeżdżalni (wg Breslauer Bau-Zeitung 14.10.1903 r.). Nosił on nazwę Reitschlule der Maschinengewehrabteilung (Ujeżdżalania Oddziału Karabinów Maszynowych). Zlecającym był Magistrat więc budowa była finansowana przez miasto. Na tej podstawie można sądzić, że i koszary w latach 1872-73 także budowało miasto. Budowę nadzorował Powiatowy Inspektor Budowlany Köhler, a wykonawcą był mistrz murarski Heintze (on w tym czasie był wykonawcą wielu budynków w mieście). Zagadką jest podana nazwa ulicy, przy której znajdowała się ujeżdżalania - Luisenstrasse (św. Jadwigi), natomiast koszary leżały już przy Nachodstrasse (Lwowska). Być może jest to omyłka wydawnicza, gdyż Luisenstrasse sięgała tylko do murów miejskich i tam nie było miejsca na wybudowanie jakiegokolwiek budynku.

Po 1919 r. jednostka zasiedlająca koszary ulega likwidacji. W 1922 r. opuszczony budynek koszarowy zostaje przebudowany na cele cywilne i dlatego ujeżdżalnia także zmienia swoje przeznaczenie. Prawdopodobnie pełniła rolę stajni i stodoły - również po 1945 r.

27 kwietnia 1952 r. zostaje przebudowana na szkolną odlewnię. Być może, że i wówczas powstaje dach pokazany na poniższych zdjęciach. Budynek ma powierzchnię ok. 2226 m2. Po 2006 r. trwa jego przebudowa. Daremnie szukać tej budowli w spisie zabytków.

Ściana boczna budynku podczas remontu

Ściana szczytowa z widocznymi czteroma "nowymi" prostokątnymi otworami okiennymi (na piętrze)
i jednym (środkowym) z zachowanym "starym" kształtem

Początkowo ciekawy kształt otworów okiennych w scianie szczytowej został zamurowywany na typowe prostokątne. Pozostawiono tylko jeden otwór okienny w kształcie zabytkowym.

Stan w trakcie remontu ściany szczytowej

Sądziłem, że podobny los spotka pozostałe otwory okienne na bocznej ścianie. Jednak okazało się, że nie uległy one zniszczeniu i kształt ram okiennych dopasowano do kształtu otworu. W ten sposób budynek zachowa chociaż z bocznej strony swój zabytkowy charakter. Czy należy to zawdzięczać konserwatorowi zabytków, czy tylko opamiętaniu się właściciela budynku?

Od sierpnia 2008 r. budynek ten zajmuje biuro firmy energetycznnej.